Najbardziej chyba zaimponował nam piękny Flagler College (pokazany na fotografii poniżej) – tamtejsi studenci są szcześciarzami, bo college jest piękny . Oryginalnie był on wybudowany przez amerykańskiego przemysłowca, Henrego Flaglera, który miedzy innymi wybudował też kolej siegającą aż do West Palm Beach. Za jego zasługi nawet były plany nazwania po nim jednego ważnego miasta, jednak on odmówił i przekonał mieszkańców do użycia starej indiańskiej nazwy, Miami.

W St. Augustine jest mnóstwo galerii i muzeów, w których chętnie spędzaliśmy czas, szczególnie, że w naszym miasteczku mamy do podziwienia głównie przyrodę i tęskniliśmy za innego typu ‘rozrywkami’. Dużym plusem była dostępnośc wegetariańskich dań w większości restauracji, sklepików z czekoladkami i lodami (moje ulubione były z prażonym kokosem!). Jednym z romantyczniejszych obiadów był ten w Lightner’s museum, gdzie restauracja jest urządzona na dnie basenu, który wcześniej był jedną z atrakcji w tym uprzednim hotelu. Architektura była wspaniała, a dodatkowo mogliśmy posłuchać dźwięków klasycznej gitary na żywo… Jeśli chodzi o kuchnię, to w St Augustine bardzo polecam kubańskie kanapki, platany i innego typu  ’latynoskie’ specjaly, które mozna kupic po rozsądnej cenie. Popularna jest tam też kuchnia grecka, meksykańska a nawet i … polska, bo jest tam sporo Polaków. Niestety polska restauracja była sezonowo zamknięta – pewnie własciciele tez pojechali na wakacje.

Zatrzymaliśmy się w starym hoteliku z 1791 roku, St Francis Inn, ktory był idealnym wyborem na romantyczną wycieczkę. Każdego ranka kucharki przygotowywały dla nas wspaniałe naleśniki i inne specjały bez jajek, za to ze świeżymi owocami, oraz inne specjały, jak swieży sok z pomarańczy właśnie z Florydy. Wieczorem hotelik, a własciwie pokój gościnny (tzw Bed and Breakfast) serwowal przekaski i napoje – jedzenie też głównie wegetariańskie (jak swieze warzywa z dipami), a po poludniu slodycze, na ktore zwykle juz nie mielismy ochoty po wypadzie na czekoladki i lody, ale byly i slodycze bez jajek, co bylo dla nas luksusem, bo zwykle nikt o nas, biednym laktowegetarianach, nie pamieta.

W St. Augustine są piękne plaże, więc tez postanowiliśmy to wykorzystac. Nie wynajęlismy tym razem auta, bo w St. Augustine bylo ono praktycznie niepotrzebne, wiec zlapalismy taxi. Niestety poniewaz spodziewam sie dziecka, nie mogłam i nie chciałam długo wylegiwać się na słońcu, ale i tak warto było zobaczyc ocean i poczuc na stopach ciepłą wodę.

Zobaczyliśmy też latarnie w St Augustine, bo nasz hotel zapewnił darmowe bilety

Szczególną budowlą w St. Augustine jest też forteca Castillo de San Marcos, ktora była wybudowana przez Hiszpan w latach 1672-1695. Co ciekawe, do budowy zuzyto skamieniale muszle małż i caly ten fort byl pierwszym murowanym fortem w USA.

Bardzo romantycznym pomysłem była wyprawa prawdziwym statkiem masztowym, szkunerem, i zobaczenie miasta z innej perspektywy. Nigdy nie płynęłam tego typu statkiem, a kapitan – który był prawdziwym pasjonatem zeglowania – chętnie dzielił się swoją wiedzą i historiami.

A na koniec parę zdjęć wspaniałej architektury St. Augustine:

W St. Petersburg gorąco polecam wspaniałą galerię Salvadora Dali, w Tampie Zoo i przepiękny budynek uniwersytetu przypominający arabski zameczek (styl nazywa się „moorish revival“), zaś w Clearwater olbrzymie kwatery Scjentologii, które widzieliśmy tylko z zewnątrz. Oczywiście spróbowaliśmy też soku ze świeżych pomarańczy z lokalnego sadu. Generalnie bardzo udana wycieczka.

Floryda jednak nie różniła się tak bardzo od innych regionów na południu, a przynajmniej miasta, które zobaczyłam. Wiele tych samych restauracji i tych samych sklepów. Korporacje naprawde niszczą oryginalność indywidualnych regionów USA. Oczywiście o wiele łatwiej jest nam pójść do znanej nam restauracji czy kawiarni, bo wiemy jaką jakość posiłku dostaniemy – brak tu dużego marginesu na niespodziankę. Jednak wiele przy tym tracimy, a pozatym wspieramy ogromne firmy, nie zaś lokalnych dostawców.

Dodam, że osobiście sama preferuję posiłek w domu i ciągle nie za bardzo rozumiem tendencji amerykanów do jedzenia na mieście – często kilka dni w tygodniu. Przykładam dużą wagę do tego jak posiłek jest przyrządzony i oczywiście do wartości odżywczych dań. Niestety dla wegetarian dbających o zdrowie i linię trudno o dobry posiłek „na mieście”…

To już trzecie państwo, które nazywam domem. Mam nadzieję, że tym razem zostaniemy tu na dobre, gdyż przeprowadzki są jednak męczące, a póki co bardzo podoba mi się w USA. Jednak każda taka przeprowadzka jest wspaniałą przygodą i pewnym szokiem kulturowym, który pomaga mi nabrać większej perspektywy do własnego życia i życia innych. Bardzo dużo się uczę przez podróże, ale pódróże wakacyjne, podczas których powierzchownie pozna sie miejsce i może porozmawia z kilkoma lokalnymi ludźmi, definitywnie nie są tym samym co podróże do danego miejsca na kilka lat. Takie dramatycznie zmieniają nasze życie i powodują konflikty ze starymi zwyczajami, które nagle trzeba zmienić. Wiele lat temu przyjaciel Gatida, powiedział mi, ze podróże rozszerzaja horyzonty i na zawsze zmieniaja czlowieka i praktycznie zalecil mi to jako recepte na zycie. Jesli ktos z Was zna Gatide, wiecie jak przekonujaco moze on argumentowac . Dzis rozumiem co mial na mysli i jestem mu wdzieczna za dorade.

Do UK przyjechałam z dwiema walizkami z Polski i, szczególnie pierwsze parę lat żyłam tam naprawdę skromnie, dzieląc apartamenty czy budynki z dziwakami, a czasem bardzo interesującymi ludźmi z różnych miejsc na świecie, nawiązując bardzo cenne przyjaźnie, a przy tym ograniczając posiadane rzeczy do minimum i uczac sie mowic, snic i myslec w nowym jezyku. Do USA przyjechałam już z mężem i troszkę większą ilością rzeczy, ale ciągle zostawiłam za sobą wiele pamiątek, rzeczy używanych przez lata, nawet takich bardziej drogocennych – cokolwiek co wydawało się zbędne. Na Południu czekał nas też spory szok kulturowy… Obydwoje musieliśmy pożegnać się na jakiś czas z ważnymi dla nas ludzmi, rzeczami czy zajęciami. Lokalni ludzie maja nieznana mi mentalność, której nie doświadczylam choć przez lata mieszkałam w niezwykle kosmopolitarnym miasteczku w UK, Oxfordzie. Musiałam wraz z mężem totalnie zmienić styl życia, obowiązki i oczekiwania. Zajęło nam to około pół roku, które było dla nas obojga dość trudne a czasem bolesne (oczywiście też mieliśmy mnóstwo szczęśliwych chwil!), choć przecież mąż jest rodzonym Amerykaninem (oczywiście jednak z północy USA). Okazuje sie jednak, ze zdolność człowieka do adaptacji jest większa niż myślimy.

Jednak nie każdy tak mnie widzi. Ostatnio ktoś mi powiedział na forum dyskusyjnym, na którym poruszyliśmy ciekawy problem moralności w waisznawiźmie, że czasem po moich postach wydaje się, że żyję w wirtualnym świecie. Nie obraziłam się oczywiście, ale bardzo zdziwił mnie ten komentarz, tym bardziej że sama staram się nie używać podobnych argumentów ad hominem podczas dyskusji. Czego nauczył mnie mój troche ‘cygański’, czy wędrowniczy styl życia to fakt, że nie powinniśmy oceniać ludzi na podstawie własnych projekcji i niekompletnych danych.

Ludzie ciągle mnie zaskakują – na szczęście zwykle pozytywnie – gdyż charakter osoby okazuje się bardziej kompleksowy i dynamiczny niż początkowo oczekujemy, w szczególności właśnie gdy mamy do czynienia z osobami z innych kultur.

Zachęcam więc wszystkich czytelników do podróżowania!

Bon voyage!

W Nowym Jorku chyba niemożliwa jest nuda – jest tu tyle wydarzeń kulturalnych, wspaniałej architektury, sklepów, restauracji, a także oczywiście Central Park. Właściwie najpierw się tam udaliśmy, co ktoś może uznać za zabawne – przyjeżdżamy do Nowego Jorku – miasta drapaczy chmur, kultury i biznesu a pierwsze co robimy to uciekamy do natury. Ale Park Centralny jest wyjątkowy – spacerując wśród drzew ciągle można podziwiać ciekawą architekturę Nowego Jorku i właśnie ten kontrast między naturą a pnącymi się wieżowcami ma surrealistyczny efekt. Central Park nie tylko jest schronieniem dla nowojorczyków poszukujących kontaktu z natura, ale i dla około 200 gatunków ptaków oraz oczywiście innych zwierząt. Odwiedziliśmy znane miejsca jak New York Stock Exchange, Bibliotekę, Muzeum Historii Naturalnej, pozostałości po World Trade Center czy Times Square. Times Square jest interesującym miejscem – ze względu na niezliczone neonowe reklamy, które prawie oślepiają człowieka, nazwaliśmy go placem wirtualnej iluzji, w sanskrycie można użyć słowa maya.

Dla nas jednak interesującym aspektem Nowego Jorku jest niezwykle rozwinięta alternatywna kultura, która praktycznie w Nowym Jorku nie jest już czymś alternatywnym czy egzotycznym.

Oczywiście szczególnie dla nas interesujące są studia yogi, warsztaty medytacji, świątynie oraz inne miejsca związane z kulturą i wierzeniami Indii. Mamy wielu przyjaciół, którzy uczą w tym mieście yogi, sztuki wegetariańskiej kuchni, prowadzą spotkania z kirtana, czyli indyjską medytacją przez śpiew mantr czy uczą filozofii Bhagavad Gity, jednego z najważniejszych dzieł teologicznych Indii. Nowy Jork jest pełen niespodzianek i zdecydowanie chciałabym się tam zatrzymać na dłużej!

Mimo wszystko stęskniliśmy się za Głębokim Południem, a szczególnie za naszym cichym domem i o wiele lepszą pogodą. Wygląda na to że u nas zaczyna się już lato (dziś temperatura w Starkville jest 21°C) , podczas gdy na północy jest ciągle mroźno. Z Nowego Jorku przywieźliśmy ze sobą nowe inspiracje i pomysły, a także….harmonium – instrument muzyczny wykorzystywany we wspomnianym powyżej kirtana. Postanowiliśmy zainteresować Mississippi Indiami i w dwójkę rozpoczęliśmy wieczory muzycznej medytacji w naszym domu. W przeciwieństwie do Nowego Jorku, Starkville nie ma praktycznie żadnej kultury alternatywnej, brak tu nauczycieli medytacji i indyjskiej filozofii, nie ma restauracji wegetariańskich, a zajęcia z yogi są prowadzone przy muzyce rockowej. Z naszej perspektywy jest to plus – w Nowym Jorku nie bylibyśmy potrzebni ze względu na dostęp do nieorganiczonego wyboru, a tutaj tak naprawdę możemy wprowadzić jakieś konkretne zmiany i udostępnić nowe możliwości dla ludzi zainteresowanych medytacją i wierzeniami Indii.

Praktycznie każda osoba, którą tutaj odwiedziliśmy miała przynajmniej jedną strzelbę, a niektórzy całe kolekcje broni. Dla przykładu, jeden z adiunktów posiada imponujący zbiór broni o wartości historycznej, jedna np. z drugiej wojny światowej z bagnetem, a także broń maszynową. Ma też amunicje czy kule do wszystkich rodzajów broni. Naładowaną broń maszynową, podobną do tej na zdjęciu obok, trzyma pod łóżkiem – ‘na wszelki wypadek’. Kilka razy podobno się przydały mu te strzelby w celu wystrasznia potencjalnego napastnika, choć czasem przez przypadek wystraszył np swoją dziewczynę…

Pewnego razu jeden z profesorów o bardzo ważnej randze zaprosił kilku profesorów, włącznie z Jonathanem na kolację. Okazało się że ten znany autor i szanowany profesor także kolekcjonuje broń, jego żona zawsze ma przy pasie swoje magnum, a atrakcją wieczoru było właśnie strzelanie… Mississippi charakteryzują rozległe obszary, łatwo można znaleźć dom na ogromnych terenach z lasem, stąd tego typu ‘rozrywki’ są tu możliwe. Niestety większość kolekcjonuje broń ze względu na myślistwo….

New Orleans - dzielnica biznesowa

Francusko-hiszpanska kultura przenikajaca miasto bardzo nam odpowiadala – urocze uliczki z charakterystycznymi balkonami przystrojonymi kwiatami, dziedzińce z fontannami i egzotycznymi kwiatami oraz wspaniała architektura. Wszędzie można było słyszeć muzykę – zwykle graną na żywo przez znakomitych wykonawców bluesa, jazzu ale i inne rodzaje muzyki. Wiele osób, unoszonych przez rytm tańczyło wprost na ulicy!

Ulice Nowego Orleanu

Każdy znajdzie coś dla siebie w Nowym Orleanie – nawet wielbiciel….magii i voodoo. Zobaczyliśmy kilka miejsc ze znawcami voodoo z prawdziwego znaczenia i mnóstwo sklepików, gdzie można było kupić magiczne świece, zaklęcia, czy rozłożyć tarota. Sama kupilłam dla siebie kryształ w jednym z tych sklepów … Na ulicy Bourbon nie brakowało natomiast klubów ze striptizem – wydawało się że co drugi budynek to albo klub z nagimi paniami, albo bar. Na szczęście tego typu rozrywki ograniczały się w większości do jednej ulicy…

Magiczne sklepy w N.O.

Nasz historyczny hotel Le Pavillon nie pozostawiał wiele do życzenia – poniżej zdjęcia z sali kryształowej oraz z 10 czy 11 piętra hotelu gdzie znajdował się basen, jakuzzi i sala gimnastyczna, z których chętnie skorzystaliśmy. Szczególnie piękny był widok wieczorem na oświecone lampami miasto. Hotel był wypełniony antykami, obsługa nienaganna a cena za pobyt zaskakująco niska! Tak, w Nowym Orleanie można znaleźć wiele takich perełek a ceny, ze względu na kryzys ekonomiczny, są czasem obniżone. Warto szukać! Zdziwiło nas też, że tak hotel jak i ta część miasta którą odwiedziliśmy była w małym stopniu dotknięta przez huragan Katherina. Niestety major miasta niewiele robi w celu naprawy zniszczeń w innych częściach Nowego Orleanu i wiele miejscowych na niego narzeka…

Poniżej więcej zdjęć z ulic części francuskiej Nowego Orleanu – serdecznie polecamy wizytę…

Taniec przy muzyce ulicznych artystow

hold oddany boginii Mississippi

przy rzece Mississippi...

Tour po miescie na konikach

Katedra

Kąpiel w fontannie!

Park Noxubee okazał się naszym ulubionym miejscem weekendowych wypraw – cóż, to w końcu jedna z najbliższych atrakcji. Mieliśmy ciężki start tu w Mississippi i praktycznie co trzeci czy czwarty dzień pojawia się nowy problem, z którym trzeba było się uporać, jak np kradzież nowego komputera, systemu GPS i paszportu z samochodu, problemy administracyjne, oszustwo ze strony firmy przewoźniczej itd.. Generalnie straciliśmy sporo pieniędzy i energii podczas tego okresu przejściowego i nawet nie wiem czy pisać o tym w czasie przeszłym, bo przecież ciągle może się coś przydarzyć w tym tygodniu… W każdym razie każda wizyta w parku Noxubee bardzo nam pomaga. W centrum turystycznym w tym parku zawsze spotykamy parę staruszków, którzy jako wolontariusze pomagają w Parku. Niesamowite poznać życie emerytowanego naukowca, który pracował dla armii itd i przenosił się z miejsca na miejsce. Lubię starszych ludzi – bije od nich mądrość życiowa. Spytaliśmy też ich gdzie można spotkać tu aligatory – podobno nie jest łatwe przewidzenie gdzie będą danego dnia….

Zwykle czekają na ptaki, którym nie przydarzy szczęście i np wypadną z gniazda. Pamiętałam jednak że jest w parku miejsce gdzie wcześniej widziałam grupę małych czapli i zdecydowałam że tam musimy spróbować. Zauważyłam go od razu, choć było to dość trudne – ludzie mają problemy z ich zauważeniem, poniewaź z wody wystają tylko same oczy aligatora. Na jeziorze było sporo roślin czy gałęzi więc gad wtapiał się w tło, i też wiele się nie ruszał – przez pół godziny siedzial sobie w jednym miejscu, cierpliwie czekając na kolejną ofiarę. Był to więc pierwszy dziki aligator jakiego zobaczyliśmy z mężem. Do tej pory nigdy nie byliśmy czy żyliśmy w miejscu gdzie możliwe było spotkanie aligatora na spacerze! Aligator był okazałych rozmiarów, po rozmiarze paszczy podejrzewam, że mierzył z 4 metry (zdjęcie poniżej robione z dużej odległości). Podobno niesprowokowane  aligatoryzwykle nie atakują ludzi, ale i tak nasze plany dotyczące pływania w jeziorze szybko się skończyły…

Skóra cykady zaplątana w sieć pajęczą:

Siedząca czapla przy wjeździe do Parku:

Wspaniała kolorystyka i kształty drzew:

Zadziorna gąsiennica, prawdopodobnie Halysidota tessellaris, ale nie jestem pewna (podpowiedzi mile widziane). Poruszała się bardzo szybko, a gdy dotknięta przez męża, próbowała ‘walczyć’ z napastnikiem:

Malownicze mokradła:

Czapla w locie – ujęcie ciężkie do zdobycia! Jeden kolega z miejscowego fakultetu fotografii siedział kilka godzin żeby nawet mieć okazję do zrobienia takiego zdjęcia (niestety zdjęcie się mu nie udało). To nie jest najlepszej jakości zdjęcie, gdyż brak mi odpowiedniego obiektywu, ale i tak jestem z niego zadowolona. To czapla dużych rozmiarów, około metra, prawdopodobnie czapla biala (Ardea alba egrettus).

Z jakiegoś powodu na drodze, która prowadziła do tej trasy lądowało mnóstwo czarnych motyli. Ciężko było prowadzić, bo do omijania były ich dziesiątki…

Na drodze do Parku trzeba było też omijać nieżywe zwierzęta, wliczając w to oposy, czy np. tego biednego pancernika poniżej, nad którymi już krążyły sępy. To pierwszy pancernik, jakiego zobaczyłam – szkoda że już zdechły… Zwierzę dość okazałych rozmiarów, przynajmniej 60-70 cm długości. Co ciekawe, zwierzę to może unosić się na powierzchni wody ze względu na przystosowanie do wypełniania powietrzem żołądka i jelit.

Na początku udaliśmy się na ‘Dziki szlak’, który rzeczywiście okazał się dość dziki, ponieważ od dawna nikt go nie utrzymywał – połamane mosty, powalone drzewa… Później dopiero okazało się, że to efekt huraganu Katherina i Rita. Rzeka, czy zatoka jakiejś rzeki miała prześliczny, głęboki kolor kawy z mlekiem, prawie zupełnie brązowy…

Inną ciekawą trasą był ‘Szlak Dzięcioła’, gdzie można podobno spotkać wszystkie gatunki dzięcioła występujące w tym regionie USA, włączając w to Dzięcioła skromnego, Picoides borealis. Faktycznie udało nam się zobaczyć kilka dzięciołów. Pozatym, ten stosunkowo krótki szlak prowadził tuż obok jeziora i mogliśmy podziwiać okazałe drzewa Cypryśnika błotnego z korzeniami powietrznymi (pneumatoforami), widocznymi na zdjęciach. To dzięki nim Taxodium distichum może przetrwać na takich bagiennych, okresowo zalewanych terenach.

Piękno tego miejsca nas tak poruszyło, że nawet zapisaliśmy się w biurze Parku, jako potencjalni wolontariusze. Niestety jak dotąd nikt się z nami nie skontaktował w tej kwestii… Poniżej parę zdjęć ptaków, między innymi Czapli złotawej, przybysza z dalekiej Afryki, oraz zdjęcia z miejsca widokowego, gdzie zobaczyliśmy Czaplę białą, prawdopodobnie Czaplę śniadą, oraz jelenia i więcej sępów. W Parku występują też aligatory, ale nie mieliśmy przyjemności… Wspaniały park i – co ważne – wygląda na to że nie odwiedzany przez wielu. W końcu w miejsca takie wybieramy się po to by odpocząc od tzw. ‘cywilizacji’, a nie by doświadczyć tłumu turystów. Pomimo że kocham ludzi, to jednak część mnie lubi udać się w takie bardziej intymne spotkania z naturą – oczywiście z jednym przyjacielem na drogę (w tym przypadku mój mąż), gdyż lubię dzielić się z kimś doświadczeniami piękna… A Bóg jest źródłem tego piękna!

Szczególnie  znany jest tu Koliberek rubinobrody (którego sportetowałam na zdjęciu obok). Ma on zaledwie 7-9 cm i waży tylko około 3 gramy. W bieżącym miesiącu, czyli tuż przed migracją, ptaki te stają się bardzo agresywne ponieważ naprawdę muszą zgromadzić zapas energii na swoją długą podróż. Przylatują do karmnika co kilka minut i gdy tylko inny koliber próbuje się dołączyć i łyknąć troszkę nektaru, drugi ptak automatycznie go atakuje z szybkością szybowca! Walki często wyglądają dość brutalnie – do pojedynków kolibry używają nóżek i dziobów. Nasz karmnik ma sześć portów, teoretycznie dla sześciu kolibrów, ale praktycznie tylko jeden ptak w tym samym momencie się przy nim żywi. W efekcie kolibry zdają się spędzać większość swojego czasu na bójki między sobą, o wiele więcej niż na korzystanie z naszej kawiarni. Niektóre z tych walk są popisem akrobacji – przypominam że kolibry są jedynymi ptakami, które opanowały lot do takiego poziomu mistrzostwa i nie tylko są w stanie zawisnąć w powietrzu, ale także latać do tyłu – tego ostatniego żaden inny ptak nie potrafi. Są do tego anatomicznie przystosowane, o czym może napiszę innym razem – uderzenia skrzydłami mierzy się do 100 uderzeń na sekundę! Polecam Wam ten fragment filmu: http://www.youtube.com/watch?v=ujN4osRD22E . Pomimo, że interesujące jest oglądanie bójek kolibrów, ich niesamowitego lotu i metalicznych dźwięków które wydają, to jednak o wiele ważniejsze dla nas jest by ptaki były zadowolone i planujemy kupić na kolejny sezon więcej karmników, aby dla każdego starczyło miejsca!!

Wyjechaliśmy z Parku De Soto dopiero po 6 rano, zostawiając za sobą tak park, jak i pobliskie miasteczko, w którym ludzie wyprzedawali stare rzeczy wprost ze swoich podwórek (zdjęcie obok). Na szczęście niektórzy sprzedawcy już tak wcześnie się rozkładali, ponieważ musieliśmy znów spytać o wskazówki. Pan, który nam pomógł był bardzo miły i zainteresował się moim akcentem, jak większość osób tu na południu. Może nieczęsto słyszą akcent cudzoziemców? Na nieszczęście po kilku godzinach jazdy zorientowaliśmy się że mąż zostawił na kempingu swoje korale medytacyjne… nie mogliśmy już po nie wrócić, ale na szczęście te nie były jego koralami z inicjacji, czyli tymi szczególnymi. Zrobiliśmy tylko mały przystanek na kawę w Birmingham, AL. Już o godzinie 8 rano doświadczyliśmy tam gorąca i szybko schowaliśmy się do samochodu.

Wraz z każdym kilometrem mnożyła się ilość tanich sklepów ‘Dollar’, gdzie – jak nazwa wskazuje –  wszystko kosztuje jednego dolara, a także ilość reklam kościołow i napisów w stylu ‘Niebo lub Piekło – wybór należy do ciebie’, ‘Jezus cię kocha’, ‘Jezus nadchodzi’, ‘Tylko Jezus cię wyzwoli’ itd.. Przewidywało to styl życia jaki napotkamy w Mississippi…

W końcu wjechaliśmy do stanu Mississippi. Reklama mówiła: ‘Witaj w Mississippi – to tak jak powracanie do domu’. Region faktycznie słynie z wyjątkowej gościnności ludzi:

Nasz GPS, Garmin, wesoło zwiastował dojechanie do naszego nowego domu:

Przypominam że choć mój mąż był tu raz na rozmowie kwalifikacyjnej na uczelni, dla mnie była to pierwsza wizyta w Starkville, pierwsza wizyta w stanie Mississippi i w ogóle pierwsza wizyta na południu Stanów Zjednoczonych. Starkville okazało się małym, śpiącym miasteczkiem a kampus uniwersytetu ogromny, szczególnie jeśli chodzi o jego proporcje do miasta – kampus zajmuje 17 km² a dodatkowy ląd który posiada to 320 km², co wydaje się całkiem dużo. Nie bez problemów otrzymaliśmy klucz do naszego nowego domu, który wynajmujemy na terenie kampusu – przyjechaliśmy w weekend, więc trudno było znaleźć osobę odpowiedzialną za mieszkania. Nasz nowy dom jest bardzo przyjemny i ma ważne atuty: piękne drewniane podłogi, duże pokoje, fajny ogród i … wydajną klimatyzację. Bez tej ostatniej nie przeżylibyśmy kilku, najgorętszych dni. Przyjechaliśmy do pustego domu, ponieważ mieliśmy problemy z firmami przewożącymi nasze rzeczy z Bostonu i z Oxfordu, jedna z firm nas nawet oszukała. W efekcie niektóre rzeczy dojechały dwa tygodnie po naszym przyjeździe, a niektóre, jak część stołu, którą firma zgubiła w magazynie, nie przyjechały do dzisiaj kiedy piszę te relację. Na szczęście ciągle mieliśmy ze sobą plastikowe sztućce z kempingu oraz nadmuchiwany materac z namiotu. Tak też zaczęliśmy nasze wspólne życie w nowym domu w Mississippi – prosto ale radośnie!